Soms zijn wijnmakers volleerde marketeers. Alles wat de verkoop stuwt mag op het etiket. Ik kies ervoor de wetenschappers te volgen. Volgens hen gaat het om een kruising tussen twee blauwe druiven, waarvan de één een duidelijk rozenblaadjes aroma heeft (Lacrima) en de ander familie is van de zeer aromatische Muscat (Aleatico). In mijn fantasie is hun witte nakomeling een losbandig bloemenmeisje.
Ik neem een slok. Er ontvouwt zich en breed scala aan fijne zuren en bitters, die door de ietwat filmende structuur lang nazinderen. De afdronk is sappig, met in de finale amandeltonen en een tikje kruidigheid. Precies zoals een ragfijne Verdicchio. Zeker geen bloemenmeisje.
Nu ben ik in de war. Waar vind ik een betrouwbare bron die mij de juiste informatie verschaft? Maar nog belangrijker: waar vind ik een lijngevangen tonijnsteak? Daar schreeuwt deze wijn namelijk om. Licht gegrild, als kroon op een salade met salsa verde.
En als de praktijk zo schittert, wat dondert de theorie dan nog?
